میگوید دیگر فرصت فیلم ساختن برای محمود احمدینژاد را ندارد و تنها شاید اگر برنامههای کاری هماهنگ شود، گاهی بتواند با رئیسجمهور همراه شود و فیلمی دیگر از سفر احمدینژاد بسازد؛ مانند فیلم سفر لبنان یا فیلمی که از سفر رئیسجمهور به سازمان ملل تهیه کرده است. شمقدری که خود از خانواده سینماست، اینک معاونتی را مدیریت میکند که معتقد است «آنها» دوست ندارند او در این سمت باشد. «آنها» برای معاون سینمایی وزیر ارشاد کاملاً شناخته شده هستند: «یک جریان سیاسی که سعی دارد سینما را در چنبره مدیریتی و سیطره خودش قرار دهد و از آن طرف اجازه ندهد دیگر تفکرها، اندیشهها و نگاههای سیاسی به حوزه سینما ورود پیدا کند»؛ همانها که شمقدری آنها را «دیکتاتور» میخواند.
دوازدهمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات پس از تعطیلات نوروزی و حاشیههای اکران «سیاسی» دو فیلم «اخراجیها 3» و «جدایی نادر از سیمین»، در مورد سیاسیکاریها در سینمای ایران، پرونده شکایت «اسماعیل نیکنژاد»، حضور گروهی بر مسند خانه سینما که «منافع سیاسی گروه خاصی را تعقیب میکنند»، قاچاق فیلم اخراجیها، وضعیت توقیف فیلمها و... با شمقدری به گفت و گو نشسته است.
شمقدری در این گفت وگو به تشریح مهم ترین اقداماتش در معاونت سینمایی پرداخته و با اظهار رضایت از فروش فیلم های نوروزی به در مورد فیلمهای توقیف شده، گفت: 5 فیلم به دلایلی متوقف شده بود که جز یکی دوتا بقیه مشکلاتشان حل شد. البته همه اینها مشکلشان حل شده و در جشنواره فیلم فجر حضور داشتند اما مشکل اکران عمومی یکی دو فیلم حل نشده است. وی در مورد توقیف فیلم «انتهای خیابان هشتم» در دوران معاونتش می گوید: نگاه فیلمساز و تهیهکننده این فیلم یک نگاه دغدغهمند بوده و میخواستند یک معضل اجتماعی را مطرح کنند که قابل تقدیر است اما ساختار و شاکله کلی فیلم ممکن است بخشی از مخاطبان را دچار سوءتفاهم کند، برداشتهای دیگری را داشته باشند و یک نگرانی و ناامنی فکری را برای بخشی از مخاطبان ایجاد کند که ما به تهیهکننده و کارگردان کار هم گفتیم که آنها هم کارهایی میکنند و شنیدیم تغییراتی هم در کار دادند تا دوباره این کار مورد ارزیابی قرار گیرد که امیدواریم مشکل این فیلم هم حل شود. معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ریشه سیاسی شدن سینما را به دهه 60 نسبت داده و با انتقاد شدید از مسؤولان وقت، ریشه برخی از دعواهای امروز سینما را نیز به همان جریانات نسبت داده و تأکید می کند: دعوایی که امروز در سینما وجود دارد، بخشی مربوط به همین رقابت سیاسی است که آن گروهی که سالهای سال در سینمای ایران تسلط داشت و بر آن چنبره زده بود، نمیخواهد نفوذش را از روی سینمای ایران بردارد و نمیخواهد اجازه دهد دیگر تفکرها و اندیشهها در حوزه سینما امکان ظهور و بروز داشته باشند بلکه میخواهد همچنان این عرصه در اختیار خودش باشد. خب، طبیعی است که از ابزارها و شیوههایی استفاده میکند تا کسانی که از دور ناظر اختلافاتی که در درون سینما وجود دارد، هستند، فکر میکنند این اختلاف صرفاً یک اختلاف صنفی، تخصصی و دعواهای شخصی است. اصلاً اینگونه نیست. دقیقاً یک دعوای صد درصد با رویکردهای سیاسی است که ناظر به این است که آن گروهی که بیش از 25 سال بر سینمای ایران سیطره داشته، نمیخواهد دستش از این سیطره کوتاه شود. سردبیر ماهنامه مدیریت ارتباطات می پرسد:شما که قصد حذف کامل آنها را ندارید؟ شمقدری می گوید: نه، ما اصلاً بحث حذف را نداریم. ما میگوییم اتفاقاً به دنبال این هستیم که سینما از انحصار یک جریان سیاسی خارج شود. دقیقاً ما به دنبال همین هستیم که سینما کاملاً با نگاهها و رویکردهای فرهنگی و ارزشهایی که در نظام تعریف شده، مدیریت و هدایت شود و کار کند. وی با تأکید بر اینکه در حوزه سینما نگاه باندی نداریم اما شخص خودمان داریم می گوید: در سینما کلاً تلاش میکنیم با رویکرد فرهنگی و اصلی نظام، سینما را جلو ببریم و آن را برای خودمان اصل قرار دهیم. وی با تأیید تلویحی دو قطبی شدن سینمای ایران، این سیاست را جزو تاکتیکها و برنامههای همان جریانی دانست که می خواهد سلطه سیاسی خودش را در سینما استمرار ببخشد. شمقدری در مورد اکران های نوروزی گفت: ما گفتیم دو فیلم با دو رویکرد کاملاً متفاوت حاوی ارزشهای فنی و هنری ارزشمند و در عین حال جذاب برای مخاطب در نوروز اکران شود؛ ضمن اینکه شورای صنفی نهایتاً تصمیمگیری کرد تا این فیلمها اکران شود و در ایام عید به مردم با نگاههای فرهنگی متفاوت اجازه بدهیم بروند فیلمهای خودشان را ببینند؛ ضمن اینکه ما به هر دو گروه توصیه میکنیم بروند فیلم دیگر را هم ببینند، هم به مخاطبان فیلم «اخراجیها» میگوییم بروند فیلم «جدایی نادر از سیمین» را ببینند و هم به مخاطبان فیلم «جدایی نادر از سیمین» میگوییم فیلم «اخراجیها» را ببینند. ما مثل آنها نیستیم که بگوییم این را ببینید، آن را نبینید. وی با اشاره به تعریف ده نمکی از فیلم «جدایی نادر از سیمین» اضافه کرد: اتفاقاً این دیکتاتوری مربوط به آن طرف است، یعنی همانها که بیش از 25 سال بر سینمای ایران سیطره داشتهاند. همان جریان میآید فضا را دوقطبی میکند و تمام نیرو و انرژی خودش را میگذارد تا تمام شکستهای سیاسی خودش را اینجا به نوعی جبران کند. در حالی که ما اصلاً چنین نگاهی نداریم. ما یک نگاه کاملاً فرهنگی داریم که میگوییم هر دو فیلم که ریشه در فرهنگ انقلاب اسلامی و جامعه ایرانی دارند را فیلمهای خوبی میدانیم و به هر دو هم توجه داریم. یعنی «اخراجیها» هم اگر به مسابقه میرسید، چه بسا در مسابقه سینمای ایران جایزه میگرفت اما به داوری نرسید. در این حال «جدایی نادر از سیمین» به داوری رسید و یکی دو تا سیمرغ هم گرفت و ما هم از آن تعریف کردیم. از «اخراجیها» هم تعریف میکنیم و توصیه میکنیم به مردم که بروند هر دو فیلم را ببینند اما جریان آن طرف توصیه میکند که آن فیلم را اصلاٌ نبینید. این نشان میدهد که دیکتاتور کیست و نشان میدهد کدام جریان اتفاقاً اهل سانسور است و کدام جریان به دنبال حذف است. اگر ما میخواهیم شاخص پیدا کنیم، باید ببینیم کدام جریان طرف مقابل را حذف میکند. جریانی که پشت «جدایی نادر از سیمین» ایستاده میگوید اصلاً فیلم مقابل را نبینید، حتی در رابطه با اقدام برای قاچاق فیلم «اخراجیها» سکوت میکند و خدای ناکرده ممکن است ته دلش نیز خوشحال باشد که امکانی پیش آمده تا مثلاً در رقابت سیاسیای که برای خودش تعریف کرده، به یک نتیجه خوبی برسد. این نگاه نشان میدهد که نگاهی سیاسی وجود دارد. شمقدری در گفت و گو با ماهنامه مدیریت ارتباطات به پرسش هایی در مورد قاچاق اخراجیها و احتمالی که دهنمکی در مورد قاچاق فیلم توسط رقبا اعلام کرده بود، خانه سینما و اظهار نظر شمقدری در این مورد که «خانه سینما جایگاه قانونی ندارد» و تکلیف خانه سینما، ماجراهای مربوط به اسدالله نیکنژاد و... پاسخ داده است. گفتني است متن كامل گفتوگو با شمقدری در دوازدهمين شماره ماهنامه مديريت ارتباطات منتشر شده است.اين ماهنامه بر روي پيشخوان مطبوعات قرارگرفته است.
نام (الزامی)
ایمیل (الزامی)
وب سایت
من را از نظرات بعدی از طریق ایمیل آگاه بساز