انجمن روابط‌عمومی ایران در كنار انجمن متخصصان روابط‌عمومی ایران به عنوان دو تشكل غیر دولتی فعال در عرصه روابط‌عمومی، مدافعان و منتقدان سرسختی دارند. مدافعان، سال‌ها كار و ایده‌پردازی برای ارتقای جایگاه نهاد روابط‌عمومی در ایران را از جمله دلایل خود برای دفاع از عملكرد این دو انجمن می‌دانند و منتقدان اما با آسیب‌شناسی جایگاه انجمن‌های روابط‌عمومی در ایران، عملكرد آنها را تكرار مكررات دانسته و گردانندگان آنها را چهره‌هایی تكراری و با وسعت دیدی محدود می‌دانند كه چندان در معادلات روابط‌عمومی ایران جایی ندارند. در كنار تمام اینها، فعالیت دو انجمن با فعالیت‌هایی مشخص و مشترك در كنار یكدیگر هم موضوع دیگری است كه مدت‌هاست مورد چالش صاحبنظران قرار دارد و این سؤال اساسی هنوز بی‌پاسخ مانده است كه چرا انشعاب؟ چه ضرورتی بر تشكیل انجمن متخصصان روابط‌عمومی در آن مقطع زمانی و تداوم فعالیتش وجود داشت؟ آیا اهداف تشكیل انجمن جدید در انجمن سابق قابل پیاده‌سازی نبود؟ همه این سؤالات و سؤالات دیگر محورهایی است كه در میزگردی كه در ادامه می‌خوانید، با فعالان و اعضای هیأت مدیره دو انجمن نام برده در میان گذاشته شده است. اهمیت این میزگرد از آن روست كه این برای نخستین بار است كه اعضای بلند پایه این دو انجمن در میزگردی چالشی رو در روی هم نشسته و به بیان دیدگاه‌های خود در زمینه مسائل مورد نظر و احیاناً موارد اختلاف می‌پردازند. جواد قاسمی رئیس هیأت مدیره انجمن روابط‌عمومی ایران، سید شهاب سید محسنی، رئیس انجمن متخصصان روابط‌عمومی، میرزابابا مطهری‌نژاد، عضو هیأت مدیره انجمن روابط‌عمومی ایران، محمد خجسته‌نیا نایب رئیس انجمن متخصصان روابط‌عمومی، ابراهیم رستمیان، مشاور انجمن روابط‌عمومی ایران و دكتر داوود زارعیان، عضو هیأت مدیره انجمن متخصصان روابط‌عمومی میهمانان ماهنامه مدیریت ارتباطات در این میزگرد بودند.
در این مجال، بخشی از نظرات میهمانان را می خوانید:
زارعیان: مطالعاتی که من در حوزه انجمن‌های روابط‌عمومی دنیا بویژه در کشورهای سرمایه‌داری و کشورهایی که بخش عمده اقتصاد آنها خصوصی اداره می‌شود، داشته‌ام، نشان می‌دهد انجمن‌ها در ساختار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این كشورها دارای قدرت هستند و این قدرت به آنها جایگاهی داده که این جایگاه کارکردهای آنها را تعریف کرده است. به‌عنوان مثال، انجمن روابط‌عمومی آمریکا به عنوان یک انجمن روابط‌عمومی قدیمی، به کسانی که در رشته روابط‌عمومی نزد این انجمن آموزش دیده‌اند، کارنامه‌ای می‌دهد که این کارنامه برای آن فرد در همه سازمان‌ها هنگام استخدام امتیاز محسوب می‌شود. انجمن روابط‌عمومی انگلستان وضعیت مشابهی دارد، یعنی اگر کسی بخواهد در حوزه روابط‌عمومی فعالیت کند باید توصیه‌ای از ناحیه این انجمن‌ها برای جذب و استخدام داشته باشد. این وضعیت را با ایران مقایسه کنید. آیا در ایران ساختار قدرت چنین جایگاهی را به انجمن‌های روابط‌عمومی و سایر انجمن‌ها داده است؟ طبیعی است که پاسخ منفی است و چنین جایگاهی در هیچ دوره و عصری به انجمن‌ها داده نشده است.
.
مطهری‌نژاد: در شرایط فعلی کشور که به لحاظ فعالیت‌های گسترده انجمن، نقش و ضرورت روابط‌عمومی بیش از گذشته شناخته شده است، ضروری است که حوزه فعالیت انجمن گسترش یافته تا علاقه‌مندان به حرفه و فن روابط‌عمومی، حوزه عمل اجتماعی خود را در اقصی نقاط کشور متجلی ساخته و مورد حمایت قرار گیرند.
خجسته‌نیا: جایگاه شایسته انجمن‌های روابط‌عمومی زمانی محقق می‌شود که روابط‌عمومی‌های کشور و جامعه مدیران دولتی و خصوصی به کمک انجمن‌های روابط‌عمومی نیازمند شوند؛ در حوزه روابط‌عمومی‌ها، کمک‌های فکری و علمی و توسعه جایگاه و توانمندسازی روابط‌عمومی‌ها و از منظر مدیران دولتی و خصوصی، کمک انجمن‌های روابط‌عمومی در معرفی و توانمندسازی مدیران روابط‌عمومی دستگاه‌ها همانگونه که امروز در کشورهای پیشرفته صورت می‌گیرد.
رستمیان: به نظر میرسد انجمن‌ها باید با صراحت و شهامت حرفه‌ای بیشتری به رصد مسائل مشخص روابط‌عمومی‌ها در دستگاههای دولتی و خصوصی بپردازند و از مجادله و تعارف درگذرند. شناسایی، دسته‌بندی، اولویت‌گذاری و تحلیل نقاط قوت و ضعف روابط‌عمومی در دستگاههای دولتی حائز اهمیت فراوان است، زیرا نهاد دولت درصد بالایی از امکانات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی کشور را تحت مدیریت و سیطره خود دارد اما آیا الزاماتی چون شفاف‌سازی اطلاعات، پاسخگویی به مخاطبان، تعامل فعال با نهادهای مدنی، آگاهی‌بخشی به مردم درباره حقوق و تکالیفشان، برابرسازی فرصت‌ها و... در این بخش از دستگاه‌ها در حد مطلوبی قرار دارد؟ انجمن‌ها دقیقاً باید در همین زمینه‌ها یعنی در کنار ایستگاه‌ها، موانع و سرعت‌گیرهای ارتباطی- اجتماعی به کنکاش برخیزند و همچون پزشکی حاذق به دردشناسی همت گمارند و با درآمیختن تئوری و عمل، نسخه‌های کاربردی پیش پای جامعه بگذارند.
سید محسنی: انجمن‌ها هیچ حمایتی از سوی دولت نمی‌شوند و به ناچار برای تأمین بخشی از هزینه‌های خود به برخی کارهای مؤسسه‌ای و شرکتی روی آورده‌اند، مثلاً برگزاری برخی همایش‌ها که کارکرد مؤسسه‌ای دارد. بنابراین این دیدگاه به وجود آمده که انجمن‌ها، انجمن‌هایی نیستند که به دنبال کارکرد اصلی و علمی خودشان باشند.
قاسمی: اگر بخواهیم ارزیابی از نهادهای روابط‌عمومی در ایران داشته باشیم، باید بگوییم که هنوز به جایگاه خود نرسیده‌اند. یکی از دلایل آن این است که این انجمن‌ها سابقه طولانی در ایران ندارند. دلیل دیگر این است که این انجمن‌ها حمایت نمی‌شوند و کسانی که در این انجمن‌ها فعالیت می‌کنند، کسانی هستند که به خاطر رشته تحصیلی، حرفه یا علاقه‌شان حضور پیدا می‌کنند و اغلب در کنار مشاغل اصلی‌شان زمانی را هم به وظایفشان در انجمن‌ها اختصاص می‌دهند. مسأله اساسی که در رابطه با این انجمن‌ها باید در نظر داشت، ارتباط اصولی بین اعضای تصمیم‌گیرنده این انجمن‌هاست. هرقدر این تعامل بیشتر باشد آن انجمن بهتر عمل خواهد کرد. موضوع بعدی که باید مورد توجه باشد، مشارکت و همراهی اعضای این انجمن‌هاست و همچنین ارتباطی که بین انجمن‌های مختلف وجود دارد، زیرا جزایر پراکنده جوابگوی نیاز روابط‌عمومی کشور نخواهند بود. همچنین هیچ حمایتی از سوی دولت و دیگر بخش‌ها به انجمن‌ها نمی‌شود.
متن کامل این میزگرد در دوازدهمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است.