در یکی از مطالب این ماهنامه در مورد وصیت نامه پطر با دكتر هوشنگ طالع، پژوهشگر، مورخ و نماینده مجلس در سال‌های قبل ازانقلاب گفت‌وگوی نسبتاً مفصلی شده است. او قبل از انقلاب نماینده مردم رودسر در مجلس شورای ملی بود و به همراه پنج نماینده دیگر در نهم فروردین 1349 تقاضای استیضاح دولت هویدا را به دلیل موافقت با استقلال بحرین به مجلس تسلیم كرد. طالع صاحب كتاب‌های«تاریخ تمدن و فرهنگ ایران كهن» و «تاریخ تجزیه ایران» می‌گوید: وصیت‌نامه پطر، ایران را به دام تجزیه كشاند. وی با تشریح اینکه وصیت‌نامه پطر در حقیقت سیاست گسترش ارضی و تجاوزطلبی روس‌ها را تدوین کرده است می گوید: به گمان من این وصیت‌نامه تا سال 1991 یعنی 281 سال بعد از تدوین، سیاست رسمی امپراطوری شوروی و اتحاد شوروی را تشكیل می‌داده است. وی در پاسخ به این پرسش که به نظر شما مهم‌ترین تأثیرات پیگیری وصیت‌نامه پطر توسط روس‌ها بر ملت و كشور ایران چه چیزهایی بوده است؟ ادامه می دهد:

در حقیقت این راهبرد ایران را به دام تجزیه كشید. قفقاز جنوبی و شمالی را از ما گرفت، تمام سرزمین‌های خوارزم و فرارود كه امروز شامل تركمنستان، قزاقستان و بخش‌هایی از قرقیزستان، تاجیكستان و از بكستان می‌شود را از كشور ایران جدا كرد، قضاوت كنسولی را بر ما تحمیل كرد، دریای مازندران را از ما گرفت و در حقیقت ایران را آماده كرد برای افتادن در دام تجزیه‌های دیگر. دولت ایران به‌گونه‌ای تضعیف شد كه دیگر شبحی هم از آن باقی نمانده بود تا جایی كه روس‌ها و انگلیسی‌ها بعدها جرأت كردند ایران را میان خودشان تقسیم كنند و فقط یك منطقه حائل برای ما بگذارند (قرارداد1907) و در سال 1915 در جریان جنگ جهانی دوم، آن بخش حائل را هم بین خودشان تقسیم كردند. به‌طور كلی اگر روسیه از صحنه جنگ جهانی اول به دلیل شورش‌های داخلیش كنار نرفته بود، ممكن بود بعد از خاتمه جنگ اول جهانی دیگر از ایران اثری باقی نماند.

گفت وگوی ماهنامه مدیریت ارتباطات با این پژوهشگر حاوی پرسش و پاسخ های روشنگرانه و عبرت آموزی است که متن کامل آن در صفحات ۳۲٬۳۱ و ۳۳ هفتمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است.