البته بنده در مورد وصیت‌نامه مراجع نجف اطلاعاتی ندارم، اما در مورد مراجع قم، تصور می‌کنم بیشتر وصیت‌نامه‌های مراجع به صورت خصوصی و شخصی بوده است. مثلاً وصیت‌نامه آقا سید حسن اصفهانی مسائل شخصی را در بر می‌گیرد. مسائلی همچون اینکه وجوهات را چکار کنید، این پول‌ها خمس است، این پول‌ها رد مظالم است، این پول‌ها مربوط به حوزه است و غیره. بیشتر نکات اینچنینی را در وصیت‌نامه مراجع می‌توان یافت. تنها وصیت‌نامه‌ای که جنبه عمومی و سیاسی دارد، همان وصیت‌نامه معروف امام(ره) است. تا آنجایی که من مطلع هستم بقیه مراجع وصیت‌نامه‌هایی اینچنین نداشته‌اند. اصولاً وصیت‌نامه اکثر مراجع حول و حوش مسائل حوزوی بوده است. اکثر قریب به اتفاق آنها چندان وارد مسائل سیاسی نشده‌اند.

 خودتان قصد ندارید وصیت‌نامه‌ای تدوین کنید؟

چرا، حتماً می‌نویسم.

 چه چیزهایی را در وصیت‌نامه خود مطرح خواهید کرد؟

من به فرزندانم توصیه خواهم کرد که به هیچ وجه در سیاست دخالت نکنند. این اولین و مهم‌ترین بند وصیت‌نامه من خواهد بود. طبعاً نکات دیگری هم خواهم گفت؛ اینکه تقوا داشته باشند، دیندار باشند و قس علیهذا.

 اینکه به آنها توصیه می‌کنید که وارد سیاست نشوند آیا به این معناست که خودتان از ورود به عالم سیاست پشیمانید؟

من خودم از ورود به سیاست عذاب دیدم. پشیمان نیستم اما خیلی عذاب کشیدم. کسی که خودش عذاب دیده قطعاً نمی‌خواهد بچه‌هایش عذاب ببینند. چون دوستشان دارم، نمی‌خواهم مشکلاتی که من داشتم را داشته باشند. من به معنای واقعی کلمه، عذاب دیدم. حتی الان هم عذاب می‌کشم. الان هم تنها هستم و شرایط مناسبی ندارم.

 در مورد زندگی و کارهای کرده و ناکرده‌تان نکاتی نمی‌نویسید؛ توصیه‌ای، نکته‌ای، حسرتی، پشیمانی و...؟

کتاب خاطرات بنده چاپ شده و من در آن کتاب تمام مسائل اینچنینی را در مورد زندگی گذشته خودم مطرح کرده‌ام. اتفاقاً کاملاً بی‌طرفانه هم گفته‌ام.

 فارغ از مسأله خاطرات، طبعاً برخی نکات مهم وجود دارد که بخواهید به شکل اخص به آنها اشاره کنید.

بله، قطعاً امکان دارد اما من هنور وصیت‌نامه را تدوین نکرده‌ام، یعنی به صورت جدی هنوز به آن فکر هم نکرده‌ام. با اینکه همسرم خیلی به من می‌گوید و اصرار می‌کند که یک وصیت‌نامه در مورد زندگی شخصی و گذشته‌ام بنویسم، هنوز این کار را نکرده‌ام. البته وصیت‌نامه من هم طبعاً بیشتر جنبه شخصی خواهد داشت. من شخصیتی نیستم که بخواهم وصیت‌نامه‌ای بنویسم که جنبه عمومی داشته باشد و جامعه به آن توجه کند.

 طبعاً شما کارهایی در گذشته انجام داده‌اید که تأثیر عمومی در کشور داشته‌اند. اگر در مورد آنها اظهار نظر کنید، فکر می‌کنم مورد توجه جامعه هم واقع خواهد شد.

ببینید من تمام اظهار نظرهایم را در مورد این دست کارهایی که اشاره می‌کنید در کتاب خاطراتم به صورت علنی و کاملاً شفاف مطرح کرده‌ام. همین خاطراتم در حال ضبط در شبکه چهار است و بزودی پخش خواهد شد. بنابراین چیزی ندارم که تا حالا نگفته باشم. 

 من 74 سال از خدا عمر گرفته‌ام و نهایتاً 10 سال دیگر هم زنده باشم. بعد از آن دیگر همه چیز تمام خواهد شد. ببین پسرم، از تمام زندگی خسته‌ام. گاهی فکر می‌کنم عمر زیاد هم آدم را خسته می‌کند. گاهی هم فکر می‌کنم خدا این عمر زیاد را به من داده تا بتوانم چهره فدائیان اسلام را به همه معرفی کنم که به نظر خودم این کار را کردم. من دینم را به نواب صفوی ادا کردم. من تنها بازمانده فدائیان اسلام بودم.

تعدادی از پرسش ها و پاسخ های محمد مهدی عبدخدایی به ماهنامه مدیریت ارتباطات در بالا آمده است. روایت های تاریخی و نظرات وی در مورد وصیت نامه های رجال سیاسی نظیر نواب صفوی در هفتمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است.

ماهنامه مدیریت ارتباطات در جدیدترین شماره خود- آذرماه89- به بررسی « وصیت نامه »های سیاسی به عنوان ابزاری ارتباطی پرداخته و در ضمن آن از طریق گفت وگو با اساتید و درج یادداشت و تحلیل های مختلف به قلم صاحبنظران، وصیت نامه های سیاسی تعدادی از مشهورترین سیاستمداران جهان از جمله داریوش، پطر، لنین، هیتلر و گاندی را مورد بررسی قرار داده است.