دو دیدگاه درمورد رادیو و تلویزیون خصوصی وجود دارد؛ یکی دیدگاه کارکردگراها که با تلویزیون خصوصی موافق هستند و دیگری اهالی مکتب انتقادی هستند که عموماً مخالف هستند و راهکارهای دیگری دارند. علت مخالفت هم این است که وقتی رادیوی کوچکی با 20- 10 میلیون تومان راه انداخته می‌شود و روزی یک ساعت برنامه دارد، تأثیرگذار نخواهد بود. اگر هم بخواهید یک رادیو یا تلویزیون تأثیرگذار داشته باشید، بسیار پرهزینه است. مثلاً راه انداختن یک شبکه تلویزیون خصوصی فقط برای تهران شاید حداقل 20 میلیارد تومان سرمایه‌گذاری اولیه لازم داشته باشد.

خبرنگار ماهنامه مدیریت ارتباطات از وی پرسید: یعنی با اقتصاد رسانه اینها قابل برگشت نیست؟

خجسته پاسخ داد: اصلاً. وقتی کار به بخش خصوصی واگذار می‌شود، برای بقاء و برگشت هزینه مجبورند خیلی کارها را بکنند و این مسأله به استقلال و هویت رسانه ضربه می‌زند. درست است که راه‌اندازی تلویزیون و رادیوی خصوصی با هدف تحقق تکثر رسانه‌ای اتفاق می‌افتد اما در عمل به دلیل همین مسائل اقتصادی، اتفاقات دیگری می‌افتد.

 وی در مورد راهکار تحقق تکثر رسانه‌ای به عنوان یکی از ملزومات دنیای جدید وجذب مخاطب می‌گوید:

عموم مکتب انتقادی می‌گویند ما باید تکثر ایجاد کنیم. مثلاً شما سازمان ما راببینید، 400 بخش خبری با محصول متعدد در این سازمان وجود دارد. صبح‌ها برنامه صبحگاهی درباره هدفمند کردن یارانه‌ها حرفی می‌گوید و برنامه دیگری می‌آید و خلاف آن را صحبت می‌کند.

 وی ادامه داد: تلویزیون خصوصی در جاهای دیگر وجود دارد اما تا کنون چه دستاوردهایی داشته است. مثلاً طبق یک تحقیق در انگلستان اکثر جوان‌ها حتی کشورهای همسایه را نمی‌شناسند. چرا؟ چون نظام رسانه‌ای دنبال سود است و برای سودش کار می‌کند. بخش خصوصی اگر مبتنی بر ایدئولوژی دینی قوی نباشد، حذف می‌شود. وی در بخش دیگری از سخنان خود می‌گوید:

الان که انحصار وجود ندارد. در محیط بازار انواع سی‌دی رسمی و غیررسمی وجود دارد. از سوی دیگر هم چهار هزار کانال ماهواره است که همه را می‌توانید دریافت کنید. پخش ظاهراً انحصاری است اما باطناً دریافتش برای مردم انحصاری نیست یعنی فقط به‌طور رسمی انحصاری است و به‌طور حقیقی واقعاً به این شکل نیست.

مشروح این گفت‌وگو در نهمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است.

گزارش تصویری اینجا